6 maja w Pałacu Branickich w „Koncercie wiosennym” zaprezentowali się studenci kie-runku wokalistyki Białostockiego Wydziału Instrumentalno-Pedagogicznego Uniwersytetu Muzycznego Fryderyka Chopina. 

Sądząc po zaprezentowanym poziomie umiejętności przyszłych śpiewaków, możemy być spokojni o narybek do Opery Podlaskiej. Usłyszeliśmy dojrzałe interpretacje fragmentów dzieł Haydna, Mozarta, Schumanna, Verdiego, Dvořaka, Moniuszki, Czajkowskiego, Rach-maninowa i. in. Wśród tych występów były takie, których nie powstydziłaby się żadna estra-da, czy scena profesjonalna.  Mnie szczególnie urzekło kilka interpretacji: Marcina Ozgi (aria Leporella z Don Giovanniego), Małgorzaty Trojanowskiej (aria z I aktu Rusałki Dvořaka), Cezarego Romana (Pieśń sołtysa Moniuszki), Rafała Sulimy (pieśni z cyklu Dichterliebe Schumanna). W tym ostatnim szczególnie piękna była partia fortepianu (Katarzyna Makal-Żmuda). Zresztą na uznanie zasługują wszyscy pianiści-kameraliści towarzyszący kolegom – śpiewakom. Nieraz partie fortepianu przewyższały swym poziomem popisy wokalistów. Dlatego wymienię wszystkich pianistów występujących na tym koncercie: Urszula Iżbicka, Anna Krzysztofik-Buczyńska, Katarzyna Makal-Żmuda, Krzysztof  Kiercul i Adam Kondratowicz.

Jak gra profesor i rektor Akademii Muzycznej w Łodzi mogliśmy się przekonać na recitalu flecisty Antoniego Wierzbińskiego, któremu towarzyszyła pianistka Kinga Firlej-Kubica (28 kwietnia). 

Antoni Wierzbiński 40 lat temu ukończył z wyróżnieniem studia w uczelni, której od czte-rech lat jest rektorem. Tak długie doświadczenie artystyczne niewątpliwie sprzyja osiąganiu w grze absolutnej pewności i swobody. Przydałaby się jednak odrobinka świeżości, takiej którą wnosiła gra młodej partnerki - Kinga Firlej-Kubica ukończyła z wyróżnieniem tę samą uczelnię przed niespełna siedmiu laty. Tym niemniej takie zestawienie pełnej dojrzałości i młodości sprawiało, że słuchałem wszystkich pozycji z dużym zainteresowaniem (Mozart Rondo D-dur¸ Prokofiew Sonata D-dur, Poulenc Sonata, Boehm Wariacje na temat arii nie-mieckiej, Kreisler Piękny rozmaryn, Cierpienie miłosne, Radości miłości i na bis Piazzolla Tango Oblivion). W miarę rozwoju wspólnego muzykowania dojrzały solista przyjmował od partnerki coraz więcej świeżości i to było najbardziej interesujące w ich grze.

Do dwóch uzasadnień sensowności koncertów organizowanych na uczelniach muzycznych (ukazywania dwóch aspektów nauczania: mistrzowskich wykonań profesorskich oraz wyko-nań studenckich, jako sprawdzianów kolejnych etapów ich edukacji), dodam w tym miejscu jeszcze trzecie – konfrontacje umiejętności studentów z różnych ośrodków. Pierwszy kwiet-niowy „Wtorek Muzyczny” zagospodarował pianista ukraiński, Artem Kanke, laureat Kon-kursu Fundacji Vladimira Horovitza. Po studiach na Ukrainie obecnie kształci się w Kolonii pod kierunkiem prof. Ilji Szepsa. Była to zatem konfrontacja szkoły polskiej, ze szkołą ukra-ińsko-niemiecką.

Program zestawił bardzo interesująco i dojrzale; trzy cykle – dwie sonaty:  C-dur KV 330 Mozarta, a-moll op. 82 Prokofiewa i Obrazki z wystawy Musorgskiego. O takim programie nasi studenci jak dotąd nie mogą nawet marzyć. W Mozarcie zademonstrował niezawodność perlistej techniki, rokokową stylistykę i niezłomną dyscyplinę agogiczną. Śpiewność w An-dante cantabile pozostawiała nieco do życzenia, a to głównie z powodu niepotrzebnie "eks-plodujących" obiegników. Chwiejność tempa kłóciła się z wyobrażeniami niebiańskości mozartowskiej kantyleny. 

Trudno było sobie wyobrazić lepszego Prokofiewa. O ile w Mozarcie dało odczuwać się pewne skrępowanie, to bardzo trudną VI Sonatę Prokofiewa Artem Kanke zagrał w sposób wirtuozowski, porywający rozmachem, ale i wyczuleniem na różne typy faktury i ekspresji, w tym odcinki bardzo śpiewne (Tempo di valzer lentissimo). Wydaje się, że osobowość tego młodego pianisty jest wprost stworzona do takich bogatych wyrazowo dzieł jak właśnie VI Sonata Prokofiewa. 

Obrazki z wystawy pianista grał trochę nierówno; były tu fragmenty wprost olśniewające (np. Tuileries, Limoges – Le Marché), a obok nich wręcz słabe, nieprzemyślane (jak Bydło, gdzie zmagał się ze zbyt wolnym, narzuconym sobie tempem, nie mogąc utrzymać pesante), czy wręcz myląc się (np. w Promenadzie po Bydle).  W sumie jednak wykonanie to przycią-gało uwagę młodzieńczym temperamentem, wirtuozerią wykonania, co zacierały jego niedo-statki, czy brak koncentracji we fragmentach łatwiejszych.

Koncerty organizowane przez uczelnie muzyczne mają wtedy sens, o ile ukazują dwa aspekty nauczania: z jednej strony mistrzowskie wykonania profesorów mogących być wzo-rem dla ich uczniów, z drugiej strony wykonania studentów, jako ilustracja - sprawdzian ko-lejnych etapów ich edukacji.

Taki waśnie mistrzowski, bardzo interesujący program przedstawiła licznie przybyłej pu-bliczności - w ostatni wtorek marca - Ludmiła Kasjanenko. Jest ona profesorem dwóch uczel-ni: Uniwersytetu Muzycznego Fryderyka Chopina i Narodowej Akademii Muzycznej Ukrainy im. Piotra Czajkowskiego w Kijowie. Oprócz tytułu profesora sztuk muzycznych posiada sto-pień doktora nauk humanistycznych. Jako pianistka występuje od 6 roku życia, jako pedagog – ma za sobą ponad 25-letnie doświadczenie, jako autorka – ma na swym koncie książki i ar-tykuły w języku ukraińskim, rosyjskim i polskim. Od 1992 roku mieszka i pracuje w Polsce.

Ludmiła Kasjanenko grała muzykę francuską, wyłącznie utwory Debussy’ego (oba zeszyty Images i L’isle joyeuse) i Ravela (Rigaudon, Menuet i Toccatę z Le tombeau de Couperin). Usatysfakcjonowani słuchacze za zgotowaną owację otrzymali stylowy i piękny naddatek – VI Etiudę (na osiem palców) z pierwszego zeszytu Debussy’ego. 

Kasjanenko rozumie styl Debussy’ego w różny sposób: nie tylko obrazowo - impresjoni-stycznie lecz również bardzo emocjonalnie - jej barwy są zawsze „podmalowane” silnymi wzruszeniami. W sumie brzmi to dla mnie nazbyt dosłownie, a za mało poetycko. Jednak tak było tylko w pierwszej serii Obrazów; w drugiej - większy nacisk pianistka położyła na war-tości kolorystyczne. Radosna wyspa zabrzmiała nie mniej  imponująco od trzech Obrazów drugiej serii. Z wielką starannością artystka potraktowała komplikacje fakturalne, bardzo czy-telnie przekazując warstwowość faktury. To zapewne jest pochodną jej zainteresowań na-ukowych (jest autorką rozpraw z dziedziny faktury muzycznej). 

Ravel Ludmiły Kasjanenko pięknie harmonizował wyrazistość rysunku melodycznego, z wybujałą ekspresyjnością i wirtuozerią instrumentalną (Toccata) przywodzącą ma myśl Scar-bo z  Gaspard de la nuit.  

Białostocki debiut tej pianistki i pedagoga Uniwersytet Muzyczny Fryderyka Chopina mo-że zaliczyć do najlepszych swych wtorkowych wieczorów i z pewnością sprzyjał on kształto-waniu korzystnego image tej muzycznej Uczelni.

Krystyna Gołaszewska, adiunkt UMFC w klasie Elżbiety Dastych-Szwarc to najaktywniejsza na Podlasiu flecistka. A jeżeli w jej występach uczestniczy tak znakomita pianistka - kameralistka, jak Barbara Halska (a to się ostatnio często zdarza), efekt zawsze jest bardzo dobry. Tak też było na ostatniej „Muzycznej Środzie w Akademii” 25 marca. Obie artystki przedstawiają zawsze niebanalne programy, najczęściej z obszaru muzyki nowszej. Tym razem zaczęły od muzyki nieco starszej. Sonata A-dur op. 13 Gabriela Fauré liczy sobie już ponad 130 wiosen, ale zabrzmiała bardzo świeżo dzięki wysokim umiejętnościom flecistki w kreowaniu giętkiej ekspresji i dynamiki w wszystkich rejestrach. Było to tym bardziej godne podziwu, jako że utwór komponowany był na skrzypce, a takie transkrypcje zawsze niosą dodatkowe trudności wykonawcze. Barbara Halska grała z taką pewnością i synchronizacją swoją partię, jakby z Krystyną Gołaszewską grały od dziecka.    

Po tym potężnym czteroczęściowym dziele usłyszeliśmy prawdziwe wirtuozowskie fajerwerki: mieniące się tysiącem perlistych kaskad figuracji i tryskające prawdziwie francuskim dowcipem Concertino Antoniego Szałowskiego, a na koniec niemniej trudną Wielką fantazje na tematy z opery „Mignon” (Ambrożego Thomasa) napisaną przez Paula Taffanela. Były to wykonanie w porywającym stylu dostarczajce także głębszych doznań, zwłaszcza gdy Krystyna Gołaszewska prowadziła z dużą wrażliwością partie kantylenowe.